نازانم هه‌ر کام له ئێمه بۆ پاراستنی ” زمانی دایکی ” که ئێمڕۆ رۆژیشی بوو، چیمان کردووه!؟ به‌ڵام گێڕانه‌وه‌ی ئه‌م باسه خراپ نییه که بیشزانین هه‌ر زمانێک تایبه‌تمه‌ندی و ده‌وڵه‌مه‌ندیی خۆی هه‌یه:

“شنۆ” ئیمڕۆ ئه‌یگێڕایه‌وه که دوێ شه‌و خاڵۆزاکه‌ی که ته‌نیا سێ ساڵ ته‌‌مه‌نیه‌تی رووی کردوه‌ته باوکی و پرسیویه‌تی:

-         باوه! خوا چه‌قۆی هه‌یه؟!

-         نه کوڕم! بۆچی پرسیاری وا ئه‌که‌ی؟

-    ئه‌ی بۆچی زوو زوو هه‌مووتان به بازێک شت ئه‌ڵێن ” خوا نه‌یبڕێ!”. ده‌ی خۆ ئه‌گه‌ر هاتوو خوا بڕی، ئه‌شێ به چه‌قۆ بیبڕێ!!!

رێگه‌ی مه‌ریوان – سه‌وڵاوا بۆ سێزده‌‌ساڵ و چوار‌مانگ و بیسته‌مین رۆژی ئه‌پێوم! نه له به‌رچاوم‌دا کۆن ئه‌بێت و نه لێی مانوو ئه‌بم! له سه‌ر پێچه‌که‌ی “تفڵی” به سه‌رمای ژێر سفره‌وه و به تۆی کراسێکه‌وه له ئوتومۆبیله‌که ئه‌په‌ڕمه خواره‌وه و له دارقه‌زوانه‌که‌ی ماڵ میرزا جه‌مشید -که پشتی له خۆر کردووه و به نازه‌وه خۆی نیشان ئه‌دا- بۆ سێسه‌د و حه‌فتا و چواره‌مین جار چه‌ند وێنه ئه‌گرم! کات‌ژمێر حه‌وت و په‌نجا و سێ خوله‌ک له ده‌فته‌ری هونه‌رستان دائه‌نیشم! هێشتا کیفه‌که‌م له شانم ده‌رنه‌هێناوه که “شه‌ونم” بۆڵه‌ی به‌رز ئه‌بێته‌وه! دیسان یه‌کێ له مناڵه‌کان به پیس نه‌خۆشه! ” کوێستان ” شاگردی خۆمه! ئیمساڵ ئاخر ساڵی خوێندنیه‌تی! بانگی ئه‌که‌م! شه‌ش‌ڕۆژه سکی ئێشێت! چوارڕۆژه گوێچکه‌ئێشه‌یشی پێ ئیزافه بووه! له دوێنێوه چاویشی خه‌رێکه ده‌ردێت! تف له بێ‌ده‌سه‌ڵاتی، ئیش له هه‌موومان! کیفه‌که‌ی لێ ئه‌سێنم. ته‌نیا په‌نجا تمه‌نییه‌کی تێدایه! پووڵه‌که‌ی بۆ جۆر ئه‌که‌ین و له‌گه‌ڵ “سۆما”دا ئه‌ینێرین بۆ نه‌خۆشخانه! له کلاس‌دا وانه‌ی “عکاسی دیجیتال” م هه‌یه!

زه‌نگی ئه‌ووه‌ڵ ته‌واو ئه‌بێت! له کلاس نه‌هاتوومه‌ته ده‌ره‌وه که ” ئاوات” زه‌نگ ئه‌دات! تازه زانیویه که یه‌کێک له مناڵه‌کانمان سیخوڕی بۆ ئیداره ئه‌کات! ئه‌ڵێم نه‌یهێنێت به رووی خۆیدا! ئه‌و مناڵه تاوانبار نییه! تاوانبار که‌سانێکن تاوانی وا به مناڵێک ئه‌نجام ئه‌ده‌ن! له ده‌فته‌ردا “نگین” و “سه‌میره” هه‌ڵگژاون به یه‌کدا! خوێندکار نین. مامۆستان! پێش ئه‌وه‌ی “نگین” فریا که‌وێت قژی “سه‌میره” بکێشێت، ده‌ستی ئه‌گرم! شه‌ڕه قسه ته‌واو نه‌بووه که “دڵشاد” بۆڵه‌ێ به‌رزئه‌بێته‌وه! بۆ سی و شه‌شه‌مین جار له چوارمانگ و بیست رۆژی رابردوودا، کۆمپیوتێره‌که‌ی خراپ کردووه! “فه‌ریده” وه‌ک هه‌موو رۆژه‌ی ئه‌ناڵێنێت که ئیتر چاییمان بۆ ده‌م ناکات! “شیلان” له قیڕه‌قیڕه‌ی هاوکرێنشینه‌که‌یان له کات‌ژمێر دوو و په‌نجاو و چوار خوله‌کی نیوه‌شه‌ودا و بێ‌خه‌وییه‌که‌ی شکات ئه‌کات! گشتی سه‌ری لێ شێواوه! به په‌له ئیمڕۆیشمان ته‌واو ئه‌که‌م! تا به‌یانی…

یه‌که‌م: “کاندینسکی” له ده‌سپێکی کتێبی ” مه‌عنه‌وییه‌ت‌ له هونه‌ردا” باس له‌وه ئه‌کات که هه‌ر به‌رهه‌مێکی هونه‌ری له دایک‌بووی زه‌مانی خۆیه‌تی و له زۆرێ له کاته‌کانیشدا هه‌ڵقوڵاوی هه‌ستی خاوه‌نه‌که‌یه‌تی، بۆیه هه‌ر خولێکی فه‌رهه‌نگی هونه‌ری تایبه‌ت به خۆی ئه‌خولقێنێت که دووپات‌‌کردنه‌وه‌ی مه‌‌حاڵه! دیسان‌به‌رهه‌م‌هێنانیشی له باش‌‌ترین جۆری‌دا ته‌نیا هونه‌رێکی مردووی بێ‌ڕۆحه و هیچ…!

دووهه‌م: له‌م “ناکوجائاوا”یه که من ئه‌ژیم، به هۆی قه‌یرانی بێ‌هێزی له به‌رهه‌م‌هێنان له هه‌موو جۆرێکی – هونه‌ری، زانستی و … – خه‌ڵکه‌ سه‌رلێ‌شێواوه‌که‌ی ته‌نیا شانازی به رابردووه‌وه‌ ئه‌که‌ن و ئه‌و شۆڕه‌‌ژن و سوارچاکه‌پیاوانه که ئیتر له دایک نابن! رابردوویه‌ک که له باش‌ترین حاڵی‌دا – بۆ وێنه – باس له فڵانه که‌س ئه‌که‌ن که مه‌سه‌له‌ن “مه‌لا”یه‌کی باش بووه! خوا بیبڕێت! له خۆزگاوی‌ترین جۆری‌دا، جیاوازیی نێوان دوو مه‌لا که ته‌نیا قسه‌ی سه‌دان‌ساڵه‌نه‌گۆڕدراوی مه‌لایانه هه‌زارپات ئه‌که‌نه‌وه، بێجگه له ره‌وانی له وتن‌دا، ئاخۆ چی بێت!؟

سێهه‌م: ئێره بخوێننه‌وه! داده‌کافیه قه‌ڵه‌مێکی ره‌وان و ره‌فتارێکی تایبه‌تی و پێشینه‌یه‌کی سیخناخ له کۆتری هه‌یه!